SAVAŞ BOYALARI..

Bu aralar sorgu sual dönemlerindeyim sanırım anneliğime dair.Hata kimde bilemiyorum.Aslında çokça kendimde buluyorum hataları.Herşey üstüste  birikince dayanma sınırımın zorlandığı vakitler çok sık oluyor bu aralar.Bende yaratıyorum o anları farkındayım.Hayatımın en kızgın farkındalıklarını yaşıyorum üstelik.!Her anne gibi nerde hata yaptığımı düşünüyorum elbet.Haklılıklarım var ..haksızlıklarımda.Ama en kötüsü ağır basan vicdan azabı.Tam 4 yaşında ki bir çocuğun tıpkı bir ergen gibi odasına koşup, kapıyı kapatıp, kulaklarını tıkayıp...''git başımdan''!!görmek istemiyorum seni, bağırma yeter!!'' demesi..tokat gibi iner insanın suratına.Yüreğine büyük baş gibi oturur.İşte o zaman ebeveynliğini sorgularsın.Ne kadar kötüyüm dersin? Ne kadar kötü olabilirim? Tahammül sınırlarım ne kadar yerlerde, sabır sınırlarım ne kadar tavanda..ne kadar? ne ne kadar? ne derece..diye diye...Haftayı yarılar çarşambaya gelirsin.Ve bu akşam her akşam ki gibi olmayacağına, ama karşısında pelte gibi erimeyeceğine de karar verirsin.Herşeyi kararında yapıp volume derecesini ayarlayabilen bir anne olmayı düşünür...geç mi kaldım diye sorgularsın...Bu akşamı ses yükseltmeden bitirmeliyim diye telkinlere bu saatte başlarsın.

Evet çok kararlı gözüküyorum değil mi?? Bu ağlama krizleri laçkalaşmadan bir yolunu bulmalı..

anne : 29 yaşında, kızı : 4 ..kim kazanır gibi gözüküyor dışardan bakınca??